در بخش قبل موضوع های زیر را بررسی کردیم :

  1. اولین قدم در کاهش هزینه کارخانه: مشخص کردن هزینه های اصلی
  2. دومین قدم در کاهش هزینه کارخانه: کاهش هزینه مواد اولیه

و حالا در این مطلب قدم های بعدی را در کاهش هزینه کارخانه بررسی می کنیم

3-سومین قدم در کاهش هزینه کارخانه:  کاهش هزینه موجودی

هزینه موجودی هزینه ای است که برای انبار و نگهداری موجودی کارخانه در طی مدت زمان معینی صرف می گردد. «موجودی» به معنای مواد اولیه و موادی است که در میانه پروسه تولید هستند و یا تولید شده اند. بیشتر این هزینه مربوط به اضافی تولید است. برای کاهش هزینه کارخانه باید این هزینه ها را کاهش داد.

برای مثال:

اجاره انبار و بیمه

هزینه ناشی از دزدی های احتمالی

حقوق کارکنان انبار

هزینه فرصت از دست رفته (پول مسدود شده در موجودی ذخیره شده)

برق و هزینه نگهداری انبار

بیمه موجودی انبار

اگر در طول سال به طور میانگین 4000 واحد موجودی در انبار داشته باشید، 40 میلیون تومان هزینه برای نگهداری این موجودی متحمل خواهید شد. یعنی 10 هزار تومان به ازای هر واحد موجودی. همانطور که می بینید این مقدار قابل توجهی است که برای کاهش هزینه کارخانه باید کاهش یابد.

برای کاهش هزینه موجودی به منظور کاهش هزینه کارخانه، این روش های آزمایش شده را دنبال کنید:

مقدار سفارش مواد اولیه را با استفاده از فرمول EOQ (مقدار سفارش اقتصادی) تنظیم کنید. EOQ مقدار ماده اولیه ای است که در یک قطعه تولیدی به کار می رود. خرید به روش  EOQ کمک می کند تا کل هزینه سفارش، حمل و همچنین هزینه موجودی در حداقل نگه داشته شود که خود کاهش هزینه کارخانه را در پی دارد. فرمول محاسبه EOQ ریشه مربع DS / H2 است. D تقاضا برای واحد است؛ S هزینه سفارش و H هزینه حمل برای هر واحد است.

فرمول EOQ برای کاهش هزینه کارخانه از طریق کاهش هزینه موجودی

استفاده از روش JIT (خرید درست در زمان مورد نیاز)  را در نظر بگیرید تا از جمع شدن بیش از حد موجودی جلوگیری شود. JIT  در حقیقت به معنای سفارش مواد اولیه فقط در صورت نیاز به تولید است. این امر از جمع شدن موجودی ها در انبار جلوگیری می کند و از این طریق هزینه موجودی را کاهش می دهد که خود منجر به کاهش هزینه کارخانه می شود.

اولویت بندی و مدیریت موجودی با استفاده از سیستم کنترل ABC. این روشِ کاهش هزینه کارخانه پیشنهاد می کند که موجودی خود را به 3 دسته طبقه بندی کنید: A ، B و C. موجودی که ارزش بالایی دارد (حداقل 50٪ از کل ارزش موجودی را شامل می شود) در دسته A قرار می گیرد. موجودی با ارزش متوسط (35٪) در رده B قرار می گیرد و بقیه در دسته C قرار می گیرند. برای کاهش هزینه موجودی، باید کنترل بیشتری بر روی مواد دسته A داشته باشید؛ همچنین کنترل متوسط بر روی آیتم های دسته B و کنترل کم بر روی مواد دسته C. با استفاده از این روش هزینه موجودی کاهش می یابد که خود کاهش هزینه کارخانه را سبب می شود.

برای کاهش هزینه کارخانه موجودی را طبق روش VED (حیاتی، ضروری، مطلوب) طبقه بندی کنید. در حالی که روش ABC از رویکرد هزینه یابی حمایت می کند، این روش یک روش کیفی برای مدیریت موجودی است. کلیه مواد اولیه حیاتی (ضروری برای تولید) باید در رده حیاتی طبقه بندی شوند. مواد ضروری باید در رده ضروری قرار بگیرند و کمترین مواد از نظر اهمیت در دسته مطلوب قرار می گیرند. دسته حیاتی نياز به كنترل دقيق تری دارند و به دنبال آن دسته ضروری و مطلوب قرار میگیرند.

به طور مرتب موجودی انبار را بررسی کنید تا مطمئن شوید که مواد انبار شده آسیب ندیده اند و یا مورد دستبرد قرار نگرفته اند.

روش VED برای کاهش هزینه کارخانه از طریق کاهش هزینه موجودی

برای کاهش هزینه های مربوط به موارد فوق از روش FIFO استفاده نمایید. در این روش قدیمی ترین مواد انبار شده، اولین موادی خواهند بود که از انبار برای پروسه تولید یا فروش بیرون آورده می شوند. روش FIFO کمک زیادی به کاهش هزینه کارخانه می کند.

تا حد امکان انبار کوچک تر و ارزانتری را کرایه کنید.

در صورت امکان فضاهای خالی انبار را اجاره دهید. با این کار هزینه موجودی شما کم می شود که خود کاهش هزینه کارخانه را به دنبال دارد.

بررسی کنید که آیا می توانید تعداد کارمندان انبار را کم کنید و وظیفه آنها را به کارکنان تولید محول نمایید

برای مقدار پولی که در موجودی انبار مسدود شده است، حد آستانه ای تعیین کنید. برای مثال حداکثر 10 درصد میزان فروش را به هزینه موجودی اختصاص دهید. هر وقت این هزینه بیشتر از 10 درصد شد، باید مواد انبار شده را کاهش دهید. اما باید دقت داشته باشید که این کار تاثیری روی تولید شما نداشته باشد.

در ادامه بخش سوم کاهش هزینه کارخانه را می توانید مطالعه کنید


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *